22 juli Gedachtenis van de H. Maria Magdalena "Rabboni" (Meester) - tweede lezing lezingendienst (getijdengebed).

Uit de Homilieën op de Evangeliën, van de H. Gregorius de Grote, paus

(Hom. 25, 1-2. 4-5: PL 76, 1189-1193)

Zij brandde van verlangen naar Christus, toen zij geloofde, dat men Hem had weggenomen

Toen Maria Magdalena bij het graf was gekomen en daar het Lichaam van de Heren niet vond, geloofde zij, dat men Hem had weggenomen en ging het aan de leerlingen vertellen. Toen dezen bij het graf kwamen, zagen zij en geloofden, dat het was zoals de vrouw hun had gezegd. En terstond daarna staat er over hen geschreven: Daarop keerden de leerlingen naar huis terug. Maar onmiddellijk wordt eraan toegevoegd: Maria echter stond bij het graf te schreien.

Hier nu moeten we overdenken welk een liefdekracht de geest van de vrouw bezielde, toen ze zelfs, nadat de leerlingen waren heengegaan, niet van het graf van de Heer kon scheiden. Zij bleef zoeken naar Hem, die zij niet gevonden had, weende onder dat zoeken, en van liefde ontstoken brandde zij van verlangen naar Hem, van Wie zij geloofde, dat men Hem had weggenomen. Daarom viel het haar ten deel, dat zij alleen Hem toen zag, omdat ze was blijven zoeken, want de kracht van het goede werk bestaat in de volharding, en de stem van de Waarheid zegt: Maar wie ten einde toe volhardt, zal zalig worden.

Zij zocht dus in het begin, maar vond niets. Zij bleef zoeken en daarom mocht zij vinden. Haar verlangens groeiden naarmate zij op de vervulling moest wachten, maar die groeiende verwachtingen kregen wat ze zochten. Heilige verlangens toch groeien door het uitstel van de vervulling. Als verlangens evenwel door het uitstel van de vervulling verzwakken, zijn het geen echte verlangens. Maar ieder die van deze liefde brandde, kon tot de waarheid komen. Vandaar zegt dan ook David: Mijn ziel dorst naar de levende God; wanneer mag ik opgaan en Gods aanschijn aanschouwen? Vandaar ook de Kerk in het Hooglied: Ik ben door liefde gewond. En wederom: Mijn ziel kwijnt van liefde.

Vrouw, waarom weent gij?  Wie zoekt gij? Er wordt gevraagd naar de oorzaak van haar smart, om het verlangen te verhevigen, zodat door het noemen van Hem, die zij zocht, zij nog vuriger zou branden in haar liefde voor Hem.

Jezus zegt tot haar: Maria. Nadat Hij haar met de algemene naam van ʻvrouwʼ heeft aangesproken en zij Hem niet herkende, noemt Hij haar bij haar eigen naam. Alsof Hij haar wilde zeggen: ʻHerken Hem, door Wie gij herkend wordt. Ik ken u niet als anderen, in het algemeen, maar Ik ken u in het bijzonderʼ. Omdat Maria dus bij haar naam wordt genoemd, herkent zij Degene, die sprak, en noemt Hem terstond ʻRabboniʼ dit is ʻMeesterʼ, omdat ook Hij haar uitwendig vroeg, maar haar inwendig onderrichtte om Hem te zoeken.

A Retrieval of the Traditional View of Mary Magdalene From the Fringes of Theology by Clement Harrold - A defense of the traditional view of the "sinner-turned-saint".

full version see Church Life Journal

The enormous cult to Mary Magdalene that existed during the Middle Ages was animated by a very particular perspective. From its earliest days, Western Christianity championed the view that Mary Magdalene is simply another title for Mary the sister of Martha and Lazarus, whom today we tend to call Mary of Bethany; and they further identified this Mary with the unnamed sinful woman who anoints the feet of Jesus in the seventh chapter of Luke’s Gospel.

Thus conceived, Mary Magdalene garnered extraordinary appeal throughout the Middle Ages as a potent symbol of what God’s grace could accomplish in the hearts of his wayward children. The popular portrayal of her as a reformed prostitute (a characterization never explicitly stated in Scripture, but often inferred on the basis of Luke 7), far from being an attempt to denigrate her, served only to strengthen ordinary people’s devotion to this fascinating heroine. Here was one who had dramatically overcome her vices, offering hope to the most hardened sinner.

Although a number of Eastern Fathers took a different view, this vision of the Magdalene as sinner-turned-saint became the consensus position in the West for over a thousand years. Yet today the traditional view has been almost entirely rejected. With the rise of critical scholarship in the twentieth century, it became increasingly fashionable for academics to dismiss the ancient devotion as pious reverie. Some feminist scholars went even further, arguing that by depicting the saint as a reformed prostitute, the Medieval Church was actively trying to disparage the role of women in the Christian community.

I think these critics are wrong, and I am convinced that the Medievals and the early Western Church got it right. I shall therefore attempt to recover the alluring yet elusive figure of Mary Magdalene as presented to us in the canonical Gospels. On the basis of what the French exegete André Feuillet termed a “convergence of probabilities,” I shall argue, first, that Mary of Bethany is very likely the same person as the “woman of the city, who was a sinner” (Luke 7:37). Secondly, I shall argue that a plausible case can be made for the further identification of this composite figure with the person of Mary Magdalene.

If my argument is successful, then it demonstrates that the traditional Western view remains exegetically reasonable, and believers today can be intellectually justified in holding to the ancient devotion. In addition, it suggests that modern critics have been overly hasty in jettisoning—and, more often than not, ridiculing—some fifteen hundred years of liturgical and hagiographical testimony which favors the traditional view.

In making this case, I have freely drawn from Fr. Davidson for inspiration. Like him, it is my firm conviction that if the traditional depiction can be vindicated, then Mary Magdalene shines forth as a far greater saint as a result—a vivid instantiation of John Henry Newman’s “Saint of Love,” the model of perfect penitence whose heart burned with ardent longing for her Master and Friend.

J.A. Hasse (1699-1783):Oratorium «Sanctus Petrus et Sancta Maria Magdalena»

Mary Magdalene and the History of Her Relics

St. Mary Magdalene: Do not Worry About the Past (22 July)