#shv28

Op 11 april 2017 is in Utrecht het 28ste actualiteitencongres schuldhulpverlening

woensdag 24 december 2014

J.S. Bach - Hohe Messe - Et Incarnatus est



Commentaar bij deze opname:
"The Mass in B minor (BWV 232) by Johann Sebastian Bach is a musical setting of the complete Latin Mass. The work was one of Bach's last compositions, not completed until 1749, the year before his death. Much of the Mass gave new form to vocal music that Bach had composed throughout his career, dating back (in the case of the "Crucifixus") to 1714, but extensively revised. To complete the work, in the late 1740s Bach composed new sections of the Credo such as "Et incarnatus est".

It was unusual for composers working in the Lutheran tradition to compose a Missa tota and Bach's motivations remain a matter of scholarly debate. The Mass was never performed in its entirety during Bach's lifetime; the first documented complete performance took place in 1859. Since the nineteenth century it has been widely hailed as one of the greatest compositions in musical history, and today it is frequently performed and recorded. Carl Philipp Emanuel Bach archived this work as the Great Catholic Mass.

The Mass in B minor is widely regarded as one of the supreme achievements of classical music. Scholars have suggested that the Mass in B minor belongs in the same category as The Art of Fugue, as a summation of Bach's deep lifelong involvement with musical tradition—in this case, with choral settings and theology. Bach scholar Christoph Wolff describes the work as representing "a summary of his writing for voice, not only in its variety of styles, compositional devices, and range of sonorities, but also in its high level of technical polish ... Bach's mighty setting preserved the musical and artistic creed of its creator for posterity."

The Mass was described in the 19th century by the editor Hans Georg Nägeli as "The Announcement of the Greatest Musical Work of All Times and All People" ("Ankündigung des größten musikalischen Kunstwerkes aller Zeiten und Völker"). Even though it had never been performed, its importance was appreciated by some of Bach's greatest successors—by the beginning of the 19th century Forkel and Haydn possessed copies, and Beethoven made two attempts to acquire a score.

The virgin birth, "Et incarnatus est" (And was incarnate), is a five-part movement. It is probably Bach's last vocal composition, dating from end of 1749 or the first weeks of 1750. Until then, the text had been included in the preceding duet. The late separate setting of the words which had been given special attention by previous composers of the mass, established the symmetry of the Credo. The humiliation of God, born as man, is illustrated by the violins in a pattern of one measure that descends and that combines the symbol of the cross and sighing motifs, alluding to the crucifixion. The voices sing a motif of descending triads. They enter in imitation starting in measure 4, one voice every measure in the sequence alto, soprano II, soprano I, tenor, bass, forming a rich texture. The text "ex Maria vergine" (out of the virgin Mary) appears in an upward movement, "et homo factus est" (and made man) even in upward triads.

When the text reaches the phase "Qui tollis peccata mundi" (who takes away the sins of the world), the music is given attacca to a five-part choir with an obbligato flute. The movement is based on the first choral movement of Schauet doch und sehet, ob irgend ein Schmerz sei, BWV 46. The cantata text was based on the Book of Lamentations, Lamentations 1:12, a similar expression of grief. Bach changed the key, and the rhythm for the different text. The key of B minor connects this description of "Christ's suffering and mankind's plea for mercy" to the similar quest in the first Kyrie. The keys G – B – D form the G major triad, leading to the "home key" of the Gloria, D major. Bach uses only part of the cantata movement, without the instrumental introduction and the second part.

Ook anderen zien in dat PF (tenminste) "een beetje dom" handelt

Gerry van der List in Elsevier:

"Maar de vraag is of de pauselijke ramkoers wel effectief is. Franciscus heeft als Heilige Vader, die in zijn uitspraken ex cathedra zelfs onfeilbaar heet te zijn, een heel bijzondere positie.

Tegelijkertijd is hij een gewone manager die voor het bereiken van zijn doelstellingen afhankelijk is van de mensen in zijn omgeving. Hij kan een enkeling wegsturen, wat hij ook al heeft gedaan, en een overleden kardinaal vervangen door een geestverwant. Maar hij zal het toch voor een groot deel moeten doen met de geestelijken die hij nu als hebzuchtige ijdeltuiten heeft neergezet.

Het is zeer spannend wat er in het altijd mysterieuze Vaticaan gebeurt en het valt onmogelijk te voorspellen wat Franciscus zal bereiken. Maar zelfs zijn vele sympathisanten zullen moeten beseffen dat het publiekelijk schofferen van naaste medewerkers behalve dapper misschien ook een beetje dom is".

For unto us a Child is born - Messiah - Haendel

dinsdag 23 december 2014

Paus Franciscus raast er weer op los

Voor regelmatige Vatican watchers is het al normaal, maar paus Franciscus vond het vandaag weer een keer nodig om publiek stevig te keer te gaan. ditmaal tegen de medewerkers van de curie, aan de vooravond van het hoogfeest van de Geboorte des Heren. Ik citeer The Tablet:

"Pope Francis has delivered a stinging critique of the Roman Curia, describing it as “sick with power and greed”.

At his annual Christmas meeting with the Vatican’s senior bureaucrats this morning Pope Francis listed 15 “diseases” that he said had infected the Curia, from “spiritual Alzheimer’s” to joylessness and “existential schizophrenia”".

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat deze tirade tenminste mede wordt ingegeven door het feit dat deze paus zich gefrustreerd voelt in zijn pogen de Kerk naar zijn eigen beeld en gelijkenis om te vormen. Zou de achtergrond zijn dat hij nu pas het overdrachtsdossier van Benedictus XVI heeft gelezen -hetgeen ik niet aannemelijk acht, dan lijkt mij dit een zelfgegeven brevet van bestuurlijk onvermogen; een overdrachtsdossier lees je bij overdracht en niet bijna twee jaar later. Logica van handelen van PF is in mijn extern observatie: heterodoxe vriendjes kunnen geen kwaad doen en orthodoxe gelovigen geen goed waarbij hij af en toe een orthodox gebaar maakt om de (onterechte) suggestie van het tegendeel te wekken, maar daar trap ik in ieder geval niet in,

Zijn plannetje om zijn hoogstpersoonlijke opvattingen -die zich niet zelden niet verdragen met de Traditie en de Doctrine- via de synode 2014 erdoor te jagen met behulp van de overjarige,leugenachtige hippie Kasper (afkomstig uit een land waar inmiddels praktisch niemand meer naar de Kerk gaat, is namelijk mislukt omdat de synodevaders inmiddels alert geworden zijn -nadat de conclavisten in meerderheid bij de keuze hebben zitten te suffen en zich hebben laten beïnvloeden door "Team Bergoglio", dat in strijd met het kerkelijk recht voorafgaand aan het conclaaf heeft gelobbied, waarover het laatste woord ook nog niet is gesproken, zie link.

De paus weet ook dat een consistorie in februari niet toereikend zal zijn om het college van kardinalen in voldoende mate naar zijn hand te zetten (tenzij hij het college van kardinalen verdubbelt) en dat ook de weerstand van de synode 2014 niet is te slechten door het manipuleren van de samenstelling van de synode 2015. Ook weet hij dat vele relevante personen die deel uitmaken van de hiërarchie inmiddels genoeg weten om te beseffen dat deze paus een ongekend verkeerde en gevaarlijke keuze is, waarvan het gevaar inmiddels wel wat is ingedamd, omdat het is onderkend maar waarbij het gevaar van een schisma blijft dreigen zolang deze paus er is.

Wat de paus nu nog rest, is het scoren in de media bij de on- of op zijn best randkerkelijken en het maken van lawaai waarbij hij het meest wordt toegejuicht door personen en instanties die niets maar dan ook werkelijk niets met de Kerk hebben maar die  komen kijken wanneer de paus ervoor kiest een rel te trappen.

Langzamerhand dringt echter ook de erkenning door dat het "paus Franciscuseffect", dat de reltrapperij volgens sommigen zou moeten legitimeren, niet bestaat, ook niet in het geseculariseerde Argentinië waar het Bergoglio-effect al zoveel langer heeft bestaan. Uit de biografieën die nu van PF verschijnen komt naar voren dat hij een notoire reltrapper en ruziemaker is. Dat hadden de conclavisten niet alleen kunnen maar ook moeten weten alvorens zij zich naar een meerderheid lieten manipuleren als een opstandige schoolklas zoals bij Vaticanum II bij de behandeling van het eerste schema (over de H. Liturgie). En dat hebben we geweten!

De R.K. Kerk is van Jezus Christus en daarin wordt door de aan de Kerk toevertrouwde genademiddelen (ziele)heil bewerkt tot eer van God en heil van mensen. De Kerk is niet de persoonsgebonden secte van een reltrapper die van gekkigheid niet weet hoe nog meer rellen te trappen en als het zo uitkomt de regels aan zijn laars lapt. De Kerk is evenmin een platform van de burgerrechtenbeweging en de strijd tegen Zwarte Piet.

Zeg ik hiermee dat de curie helemaal deugt? Neen, want Italiaanse spelletjes en mensen die niet deugen zijn daar meer vertegenwoordigd dan binnen Gods Kerk zou moeten. Uit directe observatie weet ik dat van de inmiddels weggejaagde kardinaal Piacenza en de gepensioneerde Salaesianer kardinaal Bertone. Dat probleem los je echter niet op met een publieke scheldpartij op je eigen medewerkers bij gelegenheid van het Hoogfeest van de Geboorte des Heren maar door het nemen van adequate maatregelen en dat doet de paus nu juist niet terwijl hij daarvoor ruimschoots de tijd heeft gehad. De paus denkt dat zijn betekenis voor de Kerk wordt bepaald door zijn imago in de media; dat is een vergissing.

Ik hoop dat tot steeds meer R.K. gelovigen doordringt dat deze paus niet deugt en dat hij zo snel mogelijk dient te gaan; dringt dat namelijk ook tot deze paus door, dan vergroot dat de kans dat hij gaat, publieksgevoelig als hij is,

zaterdag 20 december 2014

Boskant exit: "Wij passen niet bij het conservatieve Bisdom’"

"Haagse Rooms-katholiek spiritueel centrum dicht. ‘Wij passen niet bij het conservatieve Bisdom’"

"Veel tranen en verdriet bij de laatste dag van De Boskant. 12,5 jaar lang was het de plek voor heel veel mensen in Den Haag: Het rooms-katholieke centrum De Boskant, moet sluiten. Bisdom Rotterdam zegt het niet meer te kunnen betalen.

Onzin, vinden de fans van De Boskant. Het centrum zou gewoon niet passen bij het conservatieve wereldbeeld van het Bisdom"

Als ik de hemelschreiende foto bij dit bericht zie, kan ik mij op voorhand daarover alleen maar verheugen, zie

Een ruimte met een hoogaltaar, monstrans en Godslamp als attribuut in een seculiere omgeving met stoeltjes lijkt mij bepaald misbaar -en dan druk ik mij nog heel voorzichtig uit.

Verheugend is ook dat de omgeving kennelijk begrijpt dat de tijd van het seculiere en valse onbenul van misbruiktoedekker Van Luijn inmiddels ver achter ons bisdom ligt. Wat ik over Van Luijn eerder schreef, weet namelijk inmiddels iedereen; hij deugde niet. Lees het om te beginnen maar na in het rapport Deetman, die hoewel Van Luijn-vriendje niet kon verhullen dat deze binnen zijn congregatie der Salesianen grootschalig seksueel misbruik had toegedekt en daarbij geen enkele consideratie had met de slachtoffers. (Met slachtoffers van ander type trouwens ook niet, kan ik uit eigen ervaring zeggen).

Zijn leven was "groots en meeslepend", altijd voor rekening van derden op reis over de wereld om zijn geheel vrijblijvend zegje te doen over seculier onbenul zoals de millenniumdoelstellingen; zijn eigen bisdom interesseerde hem geen fluit. Hij was volgens eigen verklaring op de eerste plaats Salesiaan en dat hebben we geweten.

Om meerdere redenen is het zeer gelukkig dat in het bisdom Rotterdam inmiddels betere tijden zijn aangebroken!

Later vandaag op dit weblog "Opereert kardinaal Eijk zonder verdoving"?

Huiswerk vooraf, zie deze link.

Nog even geduld a.u.b.!

woensdag 17 december 2014

Foto's uitvaart Pastoor Stam











Homilie Mgr. Dr. J.H.J. van den Hende, bisschop van Rotterdam, bij uitvaart Pastoor Stam

Samenvatting homilie Mgr. Dr. J.H.J. van den Hende, bisschop van Rotterdam bij uitvaart pastoor Cornelis Stam

Broeders en zusters in Christus,

Zo mogen wij elkaar noemen en aanspreken nu wij in geloof verenigd zijn rond de ene Heer, Jezus Christus, die gestorven en verrezen is.

Vandaag vieren wij de eucharistie bij de uitvaart van pastoor Kees Stam. Zo geven wij gehoor aan de uitnodiging van die Heer, die zegt in het evangelie van Matteus: "Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken" (Mt. 11, 28). 

Meer nog, wij zijn in deze uitvaartmis gehoorzaam aan de woorden van de Heer die in het evangelie van vandaag worden gezegd: "Laat uw hart niet verontrust worden [..] Ik ben de weg, de waarheid en het leven" (Joh. 14, 1-6). Aan de verrezen Heer mogen wij pastoor Kees Stam in gebed toevertrouwen, hier in deze parochiekerk van de H.H. Michael en Clemens waar pastoor Stam meer dan twintig jaar een bezielende herder en toegewijd priester is geweest. 

Pastoor Stam werd op latere leeftijd (51) tot priester gewijd. Eerst was hij met succes werkzaam als (kandidaat) notaris. Hij verrichtte zijn werk zorgvuldig en nauwgezet. Hij had het ver gebracht in de wereld van het notariaat. Toch zette hij de stap om naar het seminarie te gaan en de opleiding tot priester te gaan volgen. Na lange tijd van zelfstandigheid werd hij opnieuw leerling, temidden van veelal jongere studenten. Die stap zette hij met overtuiging. Als diep-gelovig mens besefte hij maar al te goed dat wij heel ons leven een leerling van de Heer zijn en blijven.

In de eerste lezing uit de brief aan de christenen van Rome klinken de woorden: "zolang wij leven, leven wij voor de Heer, en sterven wij, dan sterven wij voor de Heer: of wij leven of sterven, Hem behoren wij toe" (Rom. 14, 8). Op het eerste gehoor kan dit voor veel mensen in onze tijd overkomen als een beklemmende beperking: zit ik als mens altijd vast aan de Heer? Waar is toch mijn eigen ruimte? 

Voor pastoor Stam waren deze woorden geenszins een beperking. De ruimte is juist gelegen in de vrijheid die wij als mens van God hebben gekregen, dat wij ervoor mogen kiezen om de Heer in ons leven te aanvaarden, in antwoord op Zijn roepstem (cf. CKK n. 27).

Pastoor Kees Stam heeft met heel zijn hart de keuze gemaakt om van de Heer te willen zijn, aan Hem toe te behoren. In een interview dat pastoor Stam eens mocht hebben met het Katholiek nieuwsblad (19-4-1991) zegt hij: 'ik heb mij zelf teruggevonden'. Hij was ervan overtuigd dat de Heer hem tot het priesterschap geroepen heeft. En als parochiepriester werkte en leefde hij in grote toewijding voor zijn parochie. 

Als ervaren biechtvader, wist hij dat in veel mensenlevens, in de Kerk en ook in de wereld voortdurend sprake is van een geestelijke strijd. Een geestelijke strijd die je niet meteen met woorden of redeneringen tegemoet treedt, maar waarvoor het allereerst nodig is om in je binnenkamer te gaan en tot de Heer te naderen in gebed (cf. Mt. 6, 6). 

Allereerst je laten raken door de Heer, je gezonden weten door de Heer, om van Hem uit de mensen tegemoet te kunnen treden die aan je zorgen als priester zijn toevertrouwd.

Pastoor was niet een man op de voorgrond en soms kwam hij wat twijfelend over. Maar met grote overtuiging verkondigde hij het geloof in Christus. Met heel zijn hart leende hij zijn stem en zijn handen aan de Heer in de viering van de eucharistie.

De laatste tijd van zijn leven was voor pastoor Stam bijzonder zwaar. Zijn gezondheid ging zienderogen achteruit. Maar hij wist zich gesteund en gedragen door een kring van mensen om hem heen. Ook toen er momenten kwamen van verwarring, momenten van veel fysieke pijn, bleef pastoor Stam een man van gebed. 

Op zijn gezicht was te zien dat hij ondanks alles volhardde in zijn overgave aan de Heer. Ook in de laatste dagen van zijn leven ontving hij van de Heer al wat hij nodig had. In geloof had hij de kracht om zich tot het einde toe met vertrouwen vast te klampen aan de Heer.

De apostel Thomas zegt in het evangelie van vandaag tegen de Heer: "wij weten niet waar Gij heengaat, hoe moeten wij de weg kennen?" (Joh. 14, 5). Jezus zelf is de Weg in eigen persoon. Aan Hem mogen wij ons vastklampen en Hij houdt ons vast. 

In dit perspectief van gelovig vertrouwen mogen wij pastoor Stam bij de Heer aanbevelen. En we bidden dat zijn priesterlijk dienstwerk dat veel vrucht heeft gedragen ook in de komende tijd vruchtbaar mag zijn (cf. Joh. 15, 16).

Heer, geef hem de eeuwige rust. En het eeuwige licht verlichte hem. Dat hij moge rusten in vrede. Amen.

Foto's uitvaart volgen later vandaag

maandag 15 december 2014

Homilie Mgr. Dr. J. Hendriks bij Avondmis Pastoor Stam

Beste Erica, beste Hennie, pastoor Grondhuis, Henk en Lolita,
broeders en zusters,

Vanavond mogen we pastoor Kees Stam met onze gebeden begeleiden
naar het hemels paradijs.
Van harte wensen wij hem 
een goede laatste reis toe
en hopen en verwachten
dat hij daarboven al wel 
goed zal zijn aangekomen. Want hij was een man van geloof,
zeer gewetensvol, eerbiedig en oprecht.

Pastoor Stam is op latere leeftijd priester geworden.
51 jaar oud was hij toen hij op 8 november 1986
de heilige priesterwijding ontving.
Zo kwam het dat ik hem
nog op het seminarie Rolduc heb meegemaakt,
hij als student, als seminarist,
ik als staflid en docent. 
Hij was kandidaat-notaris geweest,
had heel wat jaren 
een appartement in Scheveningen bewoond
en had toen de grote stap gemaakt
om als eenvoudig seminarist
tussen alle jongeren
een vast omschreven, geregeld programma te volgen,
waar hij een eenvoudig leven moest leiden,
zonder positie, zonder bijzondere eer of wat dan ook.
Toch lag dáár niet de aarzeling bij hem
om naar het seminarie te gaan.
Het was eerder de vraag:
Ben ik zo’n uitverkiezing wel waardig?
Kees Stam werd gekenmerkt 
door een diepe geest van nederigheid,
waardoor hij zich op deze leeftijd nog
heel goed wist te schikken
in het eenvoudig seminarieleven.

Bij een jubileum heb ik pastoor Stam
eens toegesproken met de woorden 
uit de hymne van het brevier:
“O, stam het heeft de Heer behaagd,
dat gij zijn heilig lichaam draagt”.
In de hymne gaat het over de stam van het kruis,
dat gewone, eenvoudige hout 
dat de allerhoogste, de Verlosser mocht dragen.
Maar het gold ook voor pastoor Stam,
die in zijn innerlijke eenvoud 
door de Heer was uitgekozen
om zijn heilig lichaam te dragen.
Dat deed pastoor Stam 
wanneer hij met veel liefde
de kern van zijn priesterschap beleefde
als hij de heilige Mis opdroeg,
en dat gold ook voor hemzelf
omdat hij met heel zijn wezen priester,
een alter Christus - een andere Christus - was.
Pastoor Stam was priester
met hart en ziel.

Voor vele mensen was hij 
een geestelijk leidsman en biechtvader;
voor vele mensen was hij
een herder die bij zijn schapen was,
hen troostte als zij verdriet hadden
en ook hun vreugden deelde.
Voor velen was hij
hun lijn naar God
die werd gevoed door de verkondiging,
de catechese en door de verkondiging.
Voor velen was hij zo een goede herder,
die ook in tijden van bedreiging en moeilijkheden
zijn kudde beschermde
en voor de parochie opkwam.
Hoewel pastoor Stam
dus een zeer bescheiden karakter had,
geen grote eisen stelde,
zich eerder zachtjes terugtrok 
dan de strijd aan te gaan
en zich niet gauw liet verleiden
tot harde of ongenuanceerde uitspraken,
toch zou hij nooit wijken
als het ging om de waarheid en de zuiverheid
van het geloof.
Dan werd dat zachte lam een leeuw.

Ik heb pastoor Stam na zijn priesterwijding
meegemaakt in Schoonhoven
waar ik pastoor werd in de buurtparochie,
en daarna hier in Charlois 
in de HH. Michael en Clemens,
terug op de plaats 
waar hij zijn pastoraal jaar had gedaan.
Van beide plaatsen heb ik wel iets meegekregen
over zijn pastorale werkzaamheid.
In Schoonhoven waren de mensen blij met hem
en dat was in Charlois niet anders.
Toen ik eenmaal rector van het seminarie was,
kwamen kinderen uit Charlois
meedoen met het kinderkamp
dat de seminaristen organiseerden.
Het was op die kampen 
de grootste groep kinderen uit één parochie,
dankzij het werk van de pastoor en Hennie Westerveld.

In het evangelie roept Jezus ons op
om waakzaam te zijn en klaar te staan
wanneer Hij komt.
Dat gold zeker voor pastoor Stam,
die klaar stond wanneer de Heer hem zou halen.
De laatste jaren waren niet gemakkelijk geweest,
maar het lijden dat hem overkwam
heeft hij zeker opgedragen 
voor de Kerk en voor de mensen
die aan zijn herderlijke zorgen waren toevertrouwd.
En daarom mogen we ook denken
aan de parabel die Jezus vertelt
van de dienaren die talenten krijgen toevertrouwd
en daarmee moeten gaan werken.
Iedereen krijgt iets in die parabel,
de één meer, de ander minder,
maar ieder die zich heeft ingezet wordt beloond
en krijgt dezelfde waarderende woorden te horen:
“Uitstekend, goede en trouwe dienaar,
ga binnen in de vreugde van de Heer”.
Ik ben ervan overtuigd
dat ook pastoor Stam 
deze woorden nu heeft mogen horen
na alles wat hij als priester 
voor de gelovigen 
én voor de mensen die wat verder af staan
met zoveel liefde heeft gedaan.
Ja, spreek nu ook tot hem, Heer, deze woorden,
want hij was waakzaam en stond klaar;
laat hem binnengaan in het hemels paradijs
en geef dat het leven van pastoor Stam
in onze tijd mensen mag inspireren,
jongeren vooral, 
om eenzelfde weg te gaan
en priester te worden,
maar dan wel graag
zoals pastoor Stam:
zonder angst om iets achter te laten
en Jezus te volgen,
met hart en ziel, 
in geloof en liefdevolle dienstbaarheid. 

Pastoor Stam, beste Kees, rust in vrede!
AMEN

Overgenomen van de website van Mgr. Hendriks arsacal.nl

Avondmis uitvaart pastoor Mr. C. Stam





Het enige wat er toe doet: Rejoice in the Lord alway

zaterdag 13 december 2014

When I Survey The Wondrous Cross : Choir Of Kings College, Cambridge



When I Survey The Wondrous Cross Hymn
When I survey the wondrous cross
On which the Prince of glory died,
My richest gain I count but loss,
And pour contempt on all my pride.

Forbid it, Lord, that I should boast,
Save in the death of Christ my God!
All the vain things that charm me most,
I sacrifice them to His blood.

See from His head, His hands, His feet,
Sorrow and love flow mingled down!
Did eer such love and sorrow meet,
Or thorns compose so rich a crown?

His dying crimson, like a robe,
Spreads oer His body on the tree;
Then I am dead to all the globe,
And all the globe is dead to me.

Were the whole realm of nature mine,
That were a present far too small;
Love so amazing, so divine,
Demands my soul, my life, my all.

vrijdag 12 december 2014

Bidprentje Pastoor Mr. C. Stam


In dankbare herinnering aan

Pastoor Mr. Cornelis Stam
priester van het bisdom Rotterdam

geboren te Amsterdam op 8 juli 1935
overleden te Rotterdam op 5 december 2014
begraven op het R.K. Kerkhof Sint Laurentius te Rotterdam op 16 december 2014

De kwalificatie “heilige priester” is bij uitstek van toepassing op pastoor Stam, niet omdat hij in alles volmaakt was, maar wel omdat hij er steeds naar streefde de volmaaktheid te beoefenen, tot eer van God en heil van mensen. Hij werd op 8 november 1986 voor het bisdom Rotterdam priester gewijd op de leeftijd van 51 jaar.

“Ik had geen late roeping, maar ik heb laat geantwoord”, zei hij wanneer dit onderwerp aan de orde kwam. Nadat hij in 1951 het aartsdiocesaan kleinseminarie in Apeldoorn had verlaten, maakte hij het gymnasium af aan het Sint Ignatius College in Amsterdam. Hij studeerde vervolgens notarieel recht aan de Universiteit van Amsterdam, waar zijn vriendschap ontstond met de vermaarde hoogleraar burgerlijk recht, Prof. Mr. A. Pitlo.  Na zijn werk bij de Stichting tot Bevordering der Notariële Wetenschap koos hij ondanks de aandrang van Prof. Pitlo niet voor de wetenschap, maar ging hij in de praktijk als kandidaat-notaris aan de slag, in Krommenie, Amsterdam en laatstelijk Den Haag. Wonend aan het strand in Scheveningen realiseerde hij zich, in nachtelijke wandelingen biddend langs de zee, dat het onontkoombaar was dat hij alsnog zijn priesterroeping zou gaan volgen, en ging hij daarover het gesprek aan met kardinaal Simonis, waarna hij langs de weg van het grootseminarie Rolduc in 1986  priester werd gewijd.

Na zijn eerste benoeming tot pastoor van de H. Bartholomeusparochie in Schoonhoven in 1987, werd hij op 15 januari 1989 geïnstalleerd als pastoor van de HH. Michaël en Clemensparochie in Rotterdam, waar hij tot het einde van zijn actieve leven in 2010 zou blijven en praktisch dag en nacht zou werken voor al degenen die aan zijn pastorale zorgen waren toevertrouwd. Hij doopte geschat 1.500 kinderen en volwassenen, had honderden Eerste Communicanten en Vormelingen, en een druk bezochte biechtstoel op zaterdagmiddag; hij sprak duizenden parochianen en anderen ook in hun existentiële noden; hij  sprak met personen die zelfmoord overwogen, tienermoeders en mensen, diep in de schulden, en reisde ook ’s-nachts naar zo ongeveer alle zieken- en verpleeghuizen in de stad om stervenden te bedienen. Met grote moeite slaagde hij erin de pastorie voor de parochie te behouden en de zelfstandigheid van de parochie te bewaren. Hij had een grote Mariadevotie en maakte graag bedevaarten naar Lourdes, Fatima, Kevelaer en Parijs (Rue du Bac). Wekelijks hield hij een Aanbiddingsuur met de bijzondere intentie voor roepingen tot het Priesterschap en het religieuze leven. Hij kwam tenminste wekelijks bij de Zusters van Moeder Teresa, voor de H. Mis en om Biecht te horen. Voor hen  gaf hij ook maandelijks een conferentie (in het Engels). Hij sprak daarnaast Spaans, Portugees, Italiaans, Frans en Duits hetgeen hem ook in zijn contacten in de wereldstad Rotterdam goed van pas kwam.

Als priester heeft pastoor Stam zeer velen de weg naar Christus mogen wijzen, niet alleen door hetgeen hij zei, maar ook door hetgeen hij voorleefde. De relatie met Christus, beleefd in en vanuit de Heilige Liturgie en het persoonlijk gebed, was voor hem alles bepalend. Hij hield van de schoonheid van de liturgie in het Latijn en bad ook de getijden bij voorkeur in het Latijn. Hij genoot ervan de getijden in het Latijn (Novus Ordo) te bidden met de Zusters Kanunnikessen van het Heilig Graf in de Priorij Thabor in  Sint Odiliënberg. Met vreugde begroette hij in 2007 het Motu proprio Summorum Pontificum, van paus Benedictus XVI, waarna hij in gewaardeerde samenwerking met de priesters van de Petrus Broederschap van tijd tot tijd de buitengewone ritus in de zondagse parochieviering terugbracht.

Pastoor Stam kende het Kruis niet alleen in theorie, maar ook uit eigen bittere ervaring: niet zelden werd hij bij de realisering van Gods bedoeling door velen (ook andersdenkenden binnen de Kerk) in de steek gelaten en tegengewerkt. Hij droeg zijn lijden in vereniging met Christus.

Pastoor Stam was zeer dankbaar dat hij in Mgr. Dr. J.H.J. Van den Hende voor het eerst in zijn priesterleven een meelevende, zorgzame en vaderlijke bisschop vond die hem veelvuldig heeft bezocht en getroost, en met hem heeft gebeden, ook tijdens zijn laatste, slopende ziekte. Ook die ziekte heeft hij waardig gedragen, waardoor velen werden gesticht, ook degenen die voordien niet bekend waren met Christus en de Kerk.

Wij danken God voor deze priester, die waarlijk een alter Christus en een man Gods was: “en of de wereld lacht of spot, gij zijt en blijft een man van God” (Guido Gezelle).

Bidden wij voor zijn zielerust met het gebed van de Rozenkrans dat hij tijdens zijn leven tot en met de laatste fase ontelbare malen heeft gebeden, tot hij stierf met het kruis van de Rozenkrans, omklemd in zijn handen: Wees gegroet, Maria, vol van genade. De Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen en gezegend is Jezus de vrucht van Uw schoot. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons zondaars, nu en in het uur van onze dood. Amen.

Ook namens Pastoor Stam dank ik U voor alle blijken van medeleven en gebeden, die tijdens zijn ziekte en overlijden geuit zijn.             

                                                                                                                                                                                                                                Erica Schruer, executeur-testamentair

Steal Away by The Fureys

donderdag 11 december 2014

Van de website van het bisdom Rotterdam

Op 5 december 2014 is voorzien van het H. Sacrament der Zieken, overleden de zeereerwaarde heer

mr. Cornelis Stam

geboren op 8 juli 1935 te Amsterdam en priester gewijd op 8 november 1986.

Pastoor Kees Stam werd na zijn wijding benoemd tot priester-assistent in de parochie HH. Michaël en Clemens te Rotterdam. Op 1 januari 1987 volgde zijn benoeming tot pastoor van de parochie H. Bartholomeus te Schoonhoven. Op 1 december 1988 werd hij benoemd tot pastoor van de parochie HH. Michaël en Clemens te Rotterdam. Uit die taak werd hem op 15 juni 2007 op eigen verzoek en om gezondheidsredenen eervol ontslag verleend en tevens ontslag uit de gewone ambtsbediening van het bisdom Rotterdam. Hij bleef nog tot november 2010 als administrator aan de parochie verbonden.
Kees Stam was een fijnzinnig mens, rustig, beheerst, erudiet. Bescheiden van karakter en met een sobere levenswijze. Vasthoudend ook.

Hij studeerde eerst Nederlands Recht om vervolgens het notariaat in te gaan. In de marge van die werkzaamheden kwam zijn priesterroeping tot rijpheid, iets wat hij later heeft omschreven als een ‘zichzelf terugvinden’. Het priesterschap hoorde bij hem en hij heeft het in volstrekte trouw aan de Kerk beleefd en geleefd. Mensen vonden in hem een geduldig pastor, een inspirerende geloofsgetuige.

Het bisdom is veel dank verschuldigd aan mevrouw mr. Schruer en mevrouw Westerveld, die pastoor Stam met veel zorg hebben omringd.

zie link

U zij de Glorie!

In memoriam Pastoor Mr. C. Stam II

“O Priester, Vorst, Propheet gekoren,
in Jesu-Christi Kerk herboren,
des werelds hoop, Gods afgezant;
hoe dikwijls zal 't gedacht van dezen
uw' schoonsten dag u sterkend wezen,
op uwen weg naar 't Vaderland!

Men zal u haten, immers, tergen;
men zal uwe eere en faam verbergen;
men zal u vangen, spannen, slaan;
toch gij zijt Priester, 't zout der aarde,
en, of me u lijf noch led en spaarde,
‘tu es sacerdos,’ dat blijft staan!

‘Tu es sacerdos,’ dat is heden
tot in der eeuwen eeuwigheden
u als een teeken ingeprent;
u als een schild van God gegeven,
met Zijnen naam daarop geschreven:
wee, of hem gij of iemand schendt!”


Guido Gezelle. Tijdkrans nummer 227
Mei 1885

dinsdag 9 december 2014

Bij het overlijden van pastoor Mr. C. Stam (1935-2014)

    O Priester die, na Christi maat,
hermaakt en hergeboren staat,
ver boven ons, en God nabij,
dat iedereen indachtig zij
dat, of de wereld lacht en spot,
gij zijt en blijft een man van God!
Blijft staan, eerweerdig kranke vat,
blijft steunen op Gods hulpe; en dat,
door u geleerd en voorgegaan,
wij recht in uwe schreden staan,
ter tijd dat, vrij van zonde en pijn,
wij, met en door u, zalig zijn!

Guido Gezelle (1884)

zondag 7 december 2014

I know that my redeemer liveth, Messiah

In memoriam Pastoor Mr. C. Stam


"Introibo ad altare Dei, ad Deum qui lætificat iuventutem meam”- Psalm 42
(Opgaan zal ik naar het altaar van God, naar God die mijn jeugd heeft verblijd)

Bedroefd maar in grote dankbaarheid voor al het goede dat wij van deze man Gods mochten ondervinden, geven wij u kennis dat, na te zijn gesterkt door het Heilig Sacrament der Zieken, van ons is heengegaan onze dierbare

PASTOOR MR. CORNELIS STAM
Priester van het bisdom Rotterdam

geboren te Amsterdam op 8 juli 1935
overleden te Rotterdam op 5 december 2014
                                                                             

Erica Schruer, executeur-testamentair
W.J.J. Grondhuis, emeritus-pastoor
Hennie Westerveld
Henk en Lolita van Eijsden en kinderen
                                                                                  
De avondmis is op maandag 15 december 2014 om 19.00 uur in de Heilige Michael en Clemenskerk aan de Dorpsweg 80 te Rotterdam en zal worden opgedragen door Mgr. Dr. J.W.M. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem.

De H. Mis van Requiem, eveneens in de Michael en Clemenskerk is op dinsdag 16 december 2014 om 10.30 uur, en zal worden opgedragen door Mgr. Dr. J.H.J. van den Hende, bisschop van Rotterdam. Aansluitend zal omstreeks 12.30 uur de begrafenis plaatshebben op de R.K. Begraafplaats Sint Laurentius aan de Nieuwe Crooswijkseweg 123 te 3034 PN Rotterdam. Na de begrafenis is er gelegenheid om te condoleren in de ontvangstruimte van de begraafplaats.

De overledene is overgebracht naar het rouwcentrum Overschie, Hoornsingel 10 te Rotterdam, alwaar geen bezoek.

Geen bezoek en geen toespraken. Bloemen gaarne bezorgen bij het rouwcentrum.

Correspondentie-adres:
H.D.L.M. Schruer
Bergsingel 249
3037 GW Rotterdam