#shv28

Op 11 april 2017 is in Utrecht het 28ste actualiteitencongres schuldhulpverlening

donderdag 30 oktober 2014

Nog even over deurwaarderstarieven

Na het recente artikel in het AD zijn Kamervragen gesteld. Dat was voorspelbaar. Periodieke ijking van het tarief ambtelijke verrichtingen, dat in 2001 laatstelijk is vastgesteld, is geen luxe.

Belangrijker vind ik toetsing van de wijze waarop de staat als crediteur verdienmodellen voor deurwaarders inricht, die daarbij kunnen stikken of slikken. Wie niet het pad van het CJIB of het CAK wil gaan, doet niet meer mee.

Het lijkt mij hoog tijd dat deze techniek van openbaar aanbesteden wordt getoetst aan de regelgeving die de Staat aanlegt, als het om andere opdrachtgevers gaat.

Mijn zorg was en is dat door de techniek van aanbesteden de crediteur geen rationele beslissing per geval meer maakt ambtelijke verrichtingen al dan niet op te dragen, omdat hij daarvoor niet de werkelijke prijs betaalt.

In het rapport Noblesse Oblige zijn hieraan drie aanbevelingen gewijd:

Aanbeveling 29
 De KBvG legt het standpunt van de ledenraad, dat een korting op de prijs van het exploot ten gçie
moet komen aan de debiteur, bij verordening vast. De KBvG legt bij verordening een norm aan voor
de in dit hoofdstuk bedoelde contracten. Deze norm strekt tot vermijding van risico voor liquiditeit:en
solvabiliteit van de gerechtsdeurwaarder en tot bescherming van de debiteur.

Aanbeveling 30
De rechter krijgt bij wet de discretionaire vrijheid om, wanneer aan de opdrachtgever een kortingJ.,p
de prijs van een exploot werd verleend, een lager bedrag toe te wijzen dan het Btag-tarief.

Aanbeveling 31
De overheid betracht terughoudendheid bij het nastreven van winstmaximalisatie bij de invordering
door bulkopdrachtgevers die aan de overheid gelieerd zijn. 

De overheid handelt hier niet naar. Als de overheid dit niet doet, zou de beroepsgroep zich moeten afvragen of zij niet een vergelijkbare blokkade opwerpt als bij het CAK dat van de deurwaarder geld toe wilde hebben bij een opdracht.

Het valt ook hier op dat de overheid net als bij de aanbevelingen van Paritas Passe wel overneemt wat haar niet raakt, maar gewoon doorgaat met eigen in de visie van velen onjuist beleid.

Macro is het effect dat de overheid steeds meer liquiditeit naar zich toehaalt en iedere EURO die naar de staat gaat, kan in geval van schaarste niet naar een andere crediteur. Deze tijd schreeuwt om het voeren van het maatschappelijk debat hoeveel voorstand de overheid in het incassotraject toekomt, waarin zij toch al heel veel van haar debiteuren weet en waarbij in feite sprake is van een crediet verzekering op het collectief der alle degenen die debiteur van de staat zijn. Deze opbrengst wordt niet alleen betaald door de debiteur, maar er wordt meebetaald door de particuliere crediteuren die hun geld niet krijgen en mogelijk zelf in problemen raken.