maandag 24 februari 2014

Op jacht achter de voordeur: weg met dat huisdier? "Four legs good, two legs better!"

"Zes op de tien huishoudens hebben minimaal één huisdier. De kosten per maand lopen uiteen van €3,50 voor een vis tot minimaal 85 euro voor een hond". 

Tros Radar heeft de kosten van huisdier in kaart gebracht.

Recent hoorde ik dat de aanwezigheid van huisdieren voor sommige gemeenten een rol speelt bij de beantwoording van de vraag of iemand voor schuldhulpverlening in aanmerking komt.

Het benieuwt mij of daar een wetmatigheid achter zit die door wetenschappelijk onderzoek is bevestigd.

Zolang wij menen dat een debiteur zelf uitmaakt hoe hij zijn vrij te laten c.q. beslagvrij inkomen besteedt mits uiteraard er geen nieuwe schulden ontstaan, lijkt het mij een door de rechter te beantwoorden vraag of een gemeente een gerechtvaardigd onderscheid maakt deze factor aan de poort mee te wegen.

In Orwell's Animal Farm geldt wanneer de varkens de baas zijn onder meer de wetmatigheid:
"Four legs good, two legs bad!" totdat de varkens leren om rechtop te lopen en dan moeten de schapen zeggen: "Four legs good, two legs better". 

Kennelijk hebben sommige gemeenten goed naar de varkens geluisterd en met hen meegeleerd om rechtop te lopen!

Raad voor Rechtspraak beschermt niet-kunners tegen immoraliteit Staat

Terecht geeft de voorzitter van de Raad voor Rechtspraak aan dat niet-kunners niet in de gevangenis thuishoren als zij hun boetes niet betalen. Zie link NOS

Als het om incasso gaat, heeft vader Staat geen boodschap aan moraliteit, maar geldt pakken wat je pakken kan, ook al moet de debiteur oma's juwelen verkopen of een bank beroven om de boete te betalen.

Het getreuzel waarmee de staat Parita Passe uitvoert als het om overheidsincasso gaat is van precies hetzelfde laken een pak.

Voor het CJIB geldt; je hebt niet-willers en niet-kunners en niet-kunners betalen ook als je maar genoeg pressie uitvefent.

Verbazingwekkend dat andere institutionele partijen betrokken bij schuldenproblematiek deze misstand niet eerder aan de kaak hebben gesteld.

Vraag is hoeveel moreel gezag de Staat kan claimen wanneer zij zelf niet leeft naar wat zij anderen voorhoudt? Dat geldt niet alleen voor het CJIB maar bijvoorbeeld ook voor de belastingdienst die met een gewone postzegel "dwangbevelen" uitvaardigt waarvoor EURO 275 in rekening brengt. Incassokosten zijn tegenwoordig voor iedere schuldeiser een verdienmodel - en vader Staat zag dat het goed was.

"Als je de gerechtigheid weghaalt, zijn overheden niets anders dan grote roversbenden", schreef Sint Augustinus in de vierde eeuw. Zijn woorden hebben nog niets aan actualiteitswaarde ingeboet.

Hulde voor de Raad voor de Rechtspraak!

Zijn er nog kamerleden die hierover vragen willen stellen?