#shv28

Op 11 april 2017 is in Utrecht het 28ste actualiteitencongres schuldhulpverlening

zaterdag 29 juni 2013

In Memoriam Mgr. Dr. J.M. Gijsen – held en martelaar van de R.K. Kerk in Nederland

Mgr. Dr. J.M. Gijsen (1932-2013) heeft praktisch alleen de R.K. Kerk in Nederland gered door ervoor te zorgen dat de dunne draad van de continuïteit niet brak op een moment dat daarvoor met name van binnenuit zeer weinig oog was. Mgr Gijsen heeft vanuit het zuiden, zoals Mgr. Th.G.A. Hendriksen z.g. vanuit het noorden  onnoemelijk veel betekend voor de R.K. Kerk in Nederland. 
De aanwezigheid van Mgr. Gijsen in de bisschoppenconferentie maakte dat er niet meer kon worden gelogen in de berichten aan Rome, waaronder de ad limina rapporten. Dit leidde onder meer tot de bijzondere synode in 1980 waarbij paus Johannes Paulus II en vele curie-medewerkers hun uiterste best deden om de diepgezonken Nederlandse kerkprovincie op hoger plan te brengen. Alle moeite was voorspelbaar vergeefs, omdat de Nederlandse bisschoppen op sleutelposities medewerkers handhaafden die hun R.K. geloofsovertuiging allang hadden ingeruild voor een slap aftreksel daarvan, gesneden naar de maat  van hun bereidheid te geloven. De latere kardinaal Simonis gleed in rap tempo mee af, zeker nadat hij van Rotterdam naar Utrecht was overgeplaatst en daar in de handen  van de obscure vicaris-generaal Rentinck viel die steeds heterodoxer werd naarmate hij inzag dat Rome inmiddels genoeg wist om hem niet tot (hulp-)bisschop te benoemen.
Het is de grote verdienste van Mgr Gijsen dat de wel zeer dun geworden draad van de priesterlijke bediening in Nederland niet is gebroken, hetgeen onder meer wordt bevestigd door het feit dat nagenoeg alle bisschoppen van nu van Rolduc komen. Navrant is het dat juist vanuit Rolduc hem het mes in de rug werd gestoken,  dat uiteindelijk heeft geleid tot zijn aftreden als bisschop en zijn vertrek uit Nederland. De toenmalige seminarieleiding stond toe dat het vlaggeschip Rolduc verwerd tot een modderschuit, een poel des verderfs waarvan velen wisten behalve Mgr Gijsen, en waaraan niemand iets deed tot het te laat was. Zeer goed kan ik mij voorstellen dat Mgr. Gijsen na dit schandaal nooit meer een stap over de drempel van Rolduc heeft gezet. Na jarenlange tegenwerking en getreiter in de media  vanaf de dag van zijn aantreden vertrok hij om gezondheidsredenen in 1993 via Oostenrijk naar IJsland.

Na terugkeer in Nederland in 2007 werd zijn naam opnieuw door het slijk gehaald door de commissie seksueel misbruik  waarbij zeker in geval van Mgr. Gijsen met gretigheid zonder rechtsgeldig bewijs een gegrondverklaring werd uitgesproken  en de tegenstanders binnen en buiten de Kerk zich daaraan nog eens konden verlustigen ten koste van Mgr. Gijsen. De residerende bisschoppen in Nederland stonden erbij en keken ernaar. 

Insiders begrijpen heel goed waarom de uitvaart  van Mgr. Gijsen vandaag is gedaan door kardinaal Simonis en niet door zijn opvolger in Roermond, Mgr. Wierts, die toekeek terwijl Mgr. Gijsen door de commissie seksueel misbruik werd geslacht en al helemaal niet door inmiddels kardinaal Eijk, die weet dat ook Mgr. Gijsen hem wel doorhad en hem het liefst op verre afstand hield. Gelukkig weten de verantwoordelijken in Rome dat, naar ik vanuit Rome begrijp, inmiddels eindelijk ook met grote dank aan de huidige nuntius. Het wordt een spannend ad liminabezoek in december 2013 waaraan ook Mgr Gijsen nog het zijne heeft bijgedragen. Hierover nog veel meer op dit weblog.

Terecht heeft kardinaal Simonis, in een onverwacht moedig moment, vandaag Mgr Gijsen beschreven als “een onverschrokken en profetische bisschop”.  Mgr. Gijsen was een groot man, een held en een martelaar die voor vele Rooms Katholieken in Nederland –quorum minima ego sum-  in zeer benarde tijden een rots in de branding was. 

Requiescat in Pace. 
In Paradisum deducant te Angeli