vrijdag 2 maart 2012

Waarom zou kardinaal Eijk tot hoger inzicht zijn gekomen over een ontslagkwestie?

Deze week was er het verrassend nieuws dat kardinaal Eijk na eerst te hebben gemeld een inderdaad zeer ongehoorzame pastoraal werker genaamd "Tejo" van der Meulen te hebben ontslagen tot een hoger inzicht is gekomen en terugkomt van zijn voornemen: de pastoraal werker mag blijven na een publieke knieval, zie Telegraaf,

In het cv van betrokkene lees ik het volgende:
"In 1948 word ik geboren in Friesland en begint mijn geloofsontwikkeling in het ‘Rijke Roomse Leven’: elke ochtend eerst naar de Mis! Dat bevalt me zo goed, dat ik na de lagere school naar een klein-seminarie ga om priester te worden. Ik loop een tijdje mee met de Benedictijnen en leer de schoonheid van de Psalmen kennen. Daarop volgt de theologieopleiding in Nijmegen waarbij ik me specialiseer in pastorale begeleiding en hulpverlening. Ik volg allerlei trainingen en leertherapieĆ«n, en ik kom er achter dat het celibaat mij niet past. Dit betekent dat ik helaas word uitgesloten van de priesterwijding. Maar gelukkig begint Kardinaal Alfrink pastoraal werksters en werkers te benoemen, zodat er toch een toekomst open gaat om in de kerk te kunnen werken. Ook kom ik in aanraking met zen-meditatie: ik volg meditatietrainingen en zit zeven lange jaren dagelijks een tijd te mediteren. In de zen kun je in jezelf een Innerlijke Meester ontdekken. Bij mij blijkt dat Jezus te zijn. Door de theologie en de meditatie laat ik allelei overbodigheden in mijn geloof los, tot ik ‘steeds meer in steeds minder’ geloof. Ik kom uit bij ‘leven in het Hier en Nu voor het Aangezicht van God’. Het is een dynamisch en stromend geloof, van waaruit ik mijn werk als pastor leer doen".

Tejo van der Meulen (wiens ouders vermoedelijk de naam van hun kind anders spelden) is levenslang in of rondom het aartsbisdom werkzaam geweest en heeft mogelijk zelfs zeer langdurig direct op de loonlijst van het aartsbisdom gestaan. 

Ik denk dat de arbeidsrechter niet veel begrip heeft voor een werkgever die decennia lang (onder Alfrink en Simonis) Gods water over Gods akker heeft laten  lopen en die vervolgens na ruim 40 jaar de teugels aantrekt waarbij ook nog sprake is van een zeer publieke component verbonden aan de ontslagmededeling. 

Principes krijgen ineens een prijs wanneer die terugkeren in de hoogte van een ontslagvergoeding. Als het zo dat betrokkene misschien nog ongeveer een jaar moet werken onder aftrek van niet zelden een stuwmeer aan vakantiedagen, dan ligt de strategische terugtocht voor de hand, zeker wanneer die kan worden uitonderhandeld tegen een publieke knieval van de pastoraal werker in kwestie, Dit is voor de "beroepsgroep" pastoraal werkers -ook al zijn zij inmiddels allemaal oud en tegen of na hun pensioen- een goed leermoment waarbij zij nog
eens kunnen nadenken over de reusachtige schade die zij aan de Kerk hebben toegebracht met hun libertijns, krachteloos, hutsefluts katholicisme. Daarbij kregen zij in het aartsbisdom vrij spel laatstelijk .van Simonis en Opperpiet Rentinck. Hoe heb ik mij gestoord aan de quasi-incardinatie met bijeenkomsten waarbij pastoraal werkers plechtig werden opgenomen in de diocesane kring van pastoraal werkers. Het is interessant te bedenken dat vermoedelijk financiele overwegingen partijen aan beide zijden van de arbeidsrelatie ertoe hebben gebracht water te mengen met de wijn van hun principes. Voor geld is alles te koop.