zondag 4 maart 2012

Van onderen! De huishoudtoets komt eraan.

In de Rotterdamse haven werd in ieder geval vroeger de kreet "van onderen" gebruikt als waarschuwing om opzij te gaan omdat er mogelijk iets op je hoofd zou vallen bijvoorbeeld een baal meel.

De uitdrukking kan zeker ook gebruikt worden in WWB-land waar vanaf 1 juli aanstaande de huishoudtoets gehanteerd gaat worden. Verdienende meerderjarige kinderen worden het huis uitgedreven. Het kabinet gaf niet alleen zichzelf als WWB-financier een cadeau maar maakte ook de crediteuren blij door wijziging van de beslagvrije voet in het wetboek van rechtsvordering waardoor bloedverwante voordeurdelers gaan meebetalen voor elkaars schulden en je een academische graad moet hebben om de deurwaarder te kunnen uitleggen dat en hoe de berekening van de beslagvrije voet moet worden. Kun je dat niet, dan leef je maar van minder dan de beslagvrije voet. Op de hulpverlening bezuinigen we ook; bijvoorbeeld op het terrein van de schuldhulpverlening schrijven gemeenten plannen om zoveel mogelijk mensen uit de boot te laten vallen. Ergo, geholpen worden de betrokkenen ook niet althans in onvoldoende mate. De bijl valt op 1 juli.

Met een bericht van de NOS werd gisteren bekend dat het om 60.000 huishoudens zal gaan, dat wil zeggen 1 op de 5 personen met een WWB-uitkering. Zie ook berichten over de situatie in Amsterdam en Utrecht.  Het kabinet had eerder berekend althans liet weten dat het er "maar 20.000 waren". De staatssecretaris wil hiermee "stapeling van inkomens achter de voordeur" voorkomen maar en passant worden ook de meerderjarige kinderen met inkomen uit arbeid meegenomen. Gevolg is dat de kinderen het huis uitgaan, echt of op papier, en daar kunnen we dan weer een batterij extra-handhaving op loslaten. Daar is uiteraard wel geld voor want dat brengt per saldo geld in het laadje.

Dit was bekend in de periode dat met een telfout. stakende stemmen maar volgens de voorzitter met een stem meerderheid van de SGP in de Eerste Kamer de wet is ingevoerd in ruil voor minder koopzondagen. Herstemming had toen geen zin want die zou net zo uitvallen. Voorzover U nog een verheven beeld hebt,  hoe zorgvuldig de parlementaire democratie in Nederland werkt, hebt U hier een ontluisterend voorbeeld.

Wie te beroerd is om te werken, moet aan de slag, voorzover er werk is en anders worden gekort. De nood van de ouders spiegelen naar de inwonende kinderen leidt niet tot meer werkende ouders, maar tot meer armoede omdat het gezinsinkomen daalt door de vertrekkende kinderen. Dus een hoger beroep op de voedselbank (die we zogenaamd niet nodig hebben, zei destijds PvdA-lijsttrekker Wouter Bos (inkomen nu EURO 4 ton, zie link) en moeten afschaffen), veel meer mensen in de schulden, en meer zelfmoorden zeker voor degenen uit deze categorie die de eigen bijdrage GGZ niet meer kunnen betalen.

Wel neen, zegt de staatssecretaris, we gaan wel iets doen voor "de schrijnende gevallen". Hoe dat begrip gaat worden ingevuld weten we niet. Ik moest denken aan het CJIB dat zegt ook rekening te houden met de "niet kunners" maar waarbij ik in ieder geval in de praktijk niet zie dat dat gebeurt en iedereen maximaal wordt geschoren en geknipt zonder rekening te houden met andere schulden.

Een sociale rechtsstaat die in zichzelf niet alleen maatschappelijk maar ook in generiek ethisch opzicht aanvaardbaar is, breekt geknakt riet niet. Dat gebeurt hier wel in een kabinet van CDA en VVD met gedoogsteun van de PVV. Bezuinigen als gevolg van nationale pathologische overschulding is onontkoombaar en zelfs afgezien daarvan geboden uit ethische overwegingen om niet de consumptiedrift der vaderen (en der moederen) af te wentelen op latere generaties.

De ruimte om te bezuinigen moet je dan echter niet zoeken bij degenen die het niet kunnen missen maar eerstens bij degenen die dat wel kunnen en tweedens ook bij degenen die binnen het systeem in het verleden de gelegenheid hebben gehad om zich gewetenloos te verrijken en te roven bij de banken en in de sociale sector (woningcorporaties en zorg) en bij  de zogenaamde toezichthouders daarop die bereid waren voor alles even te tekenen in ruil voor een bovenmatige vergoeding als commissaris of lid van een raad van toezicht.

Van de kerkgenootschappen, historische groothandels in het vertellen van grote verhalen over mededogen en zorg voor zwakkeren, is klaarblijkelijk geen bijdrage aan het maatschappelijk discours meer te verwachten. De winkel is gesloten!