woensdag 29 februari 2012

RKKnipsel: Een roodkapje is geen 100%-veilig preservatief tegen "moral diseases"!

Johan Allen in NCR:

"Perhaps only the Vatican could invent a scandal that manages to be almost comically silly and overblown, then suddenly ugly and mean, and finally deadly serious, all wrapped into one wildly complicated Italian melodrama". 

"This much is for sure: The Vatican has a mess on its hands. Internal tensions seem to be slipping out of control, while even the Vatican’s best friends are beginning to wonder if this is any way to run a railroad". 

"First, the scandal is another sign of administrative and managerial drift during this papacy. Benedict regards himself as a teaching pope, taking scant interest in governance, and sometimes over these past six years his senior aides have looked like the gang that can’t shoot straight". 

"As in any organization, it’s hard for headquarters to move the ball on its priorities if it’s lost the confidence of its branch managers, and in truth, the Vatican may be closer to that scenario than it realizes".  

"Speaking on background, one senior prelate in Rome for the Feb. 18 consistory said that while he continues to prize Benedict’s spiritual leadership, he’s never seen the administrative side of the Vatican in such bad shape. 

"I wouldn’t bring a problem here right now,” he said, “to save my life.”

The comment hints at one final Vatileaks irony. For decades, some theologians and Catholic reformers have argued that bishops around the world should become less deferential to Rome. In fact, some have wanted that decentralization in the worst way -- and that may be exactly what’s happening"

Naschrift: 

De laatste passage is mijn inziens meer "wishfull thinking" van Allen zelf dan de logica. Ik betwijfel dat de "branch managers" (=het episcopaat, de filiaalhouders!) als gevolg van de Vatileaks  toenemend de weg inslaan van decentralisering.

Het "ubi episcopus, ibi Ecclesia"-principe is in de afgelopen decennia bejubeld en misbruikt door sommige aanhangers van Vaticanum II maar inmiddels zijn door het benoemingenbeleid de rabiate aanhangers van het theologisch "I did it my way"-principe zo goed als uitgeroeid. Dat is geen verlies, als ik bijvoorbeeld denk aan een bisschop als Van Luyn. 

Wat nu -aan boord van de Titanic- voornamelijk overblijft zijn de optisch orthodoxen die voorzover zij uitspraken doen zich houden aan de partij-discipline; daar is hun carriere het meest mee gediend is. Of zij vervolgens deugen en of wat zij doen moreel door de beugel kan, zijn vragen van een heel andere orde. Hierover zal niet alleen de geschiedenis oordelen. Vast staat in ieder geval dat een Roodkapje geen 100%-veilig preservatief is tegen "moral diseases".