dinsdag 14 februari 2012

Oud en ziek maar geen geld om de was te laten doen! Hoe lossen we dat op?

Uit de Telegraaf:

"Voor veel bewoners van verpleeg- en verzorgingshuizen zijn de kosten van het wassen van hun kleding niet langer op te brengen. Verpleeghuizen brengen hun bewoners elke maand tussen de 73 en 110 euro in rekening voor de was, zo heeft het Nibud berekend. Dat is veel meer dan gedacht, met als gevolg dat ouderen met een laag inkomen niet langer schone kleren kunnen betalen".

Het lijkt mij zaak dat met spoed wordt onderzocht
1.   wat een redelijk standaardtarief is voor het doen van de was (eerder zagen we ook al de tarief voor het oppompen van rolstoelbanden voorbij komen):
2.   hoe die kosten gefinancierd moeten worden in geval van financieel onvermogen (waarbij inkomen en vermogen in aanmerking worden genomen voor een eventuele eigen bijdrage);
3.   hoe een en ander doorwerkt in de kostenstructuur van de instelling waaronder begrepen de salarisniveau's van directies en interne toezichthouders.

Het is wat mij betreft daarbij bepaald ook niet uitgesloten is dat mantelzorgers met name kinderen zo nodig ook hun handen laten wapperen en het lijfgoed van hun ouders wassen. In een beschaafde samenleving zorgen niet alleen ouders voor hun jonge kinderen maar ook kinderen voor zorgbehoevende ouders! In onze samenleving lijkt het nu soms zo te zijn geworden dat ouders verondersteld wordt tot op de hoge leeftijd voor de kleinkinderen te zorgen om de twee-verdiencapaciteit van hun inmiddels meerderjarige kinderen op peil te houden, terwijl diezelfde kinderen de andere kant op kijken als hun ouders hen nodig hebben en dan menen dat het normaal is die kosten af te wentelen op de samenleving.

Outsourcen we op zorgniveau alle facetten van de basale zorg dan is de resultante een onbetaalbaar systeem, waarbij ook basale voorzieningen die alleen door professionals kunnen worden verricht in het gedrang kunnen komen.

Als in later eeuwen de geschiedenis wordt geschreven van de laatste fase van vergrijsde westerse beschaving mag wat mij betreft ook de pervertering van de omgang tussen ouders  en kinderen in een apart hoofdstuk aan de orde komen, achter de pervertering van de gezondheidszorg waar niet meer de patient centraal stond maar de mogelijkheid om behandelingsomzet te maken met gebreken aan onderdelen van die patient en zorg voor zorgbehoevenden verleend door mensen die daarbij bepaald niet werden geinspireerd door de idealen van Florence Nightingale.

Liefdeloosheid werd in onze samenleving de standaard - in alle geledingen!