donderdag 10 maart 2011

Moratorium in plenaire behandeling wetsvoorstel gemeentelijke schuldhulpverlening

Nadat de staatssecretaris gisteren in eerste termijn van de plenaire behandeling plotsklaps niet gedocumenteerde reeksen cijfers uit de mouw schudde over de pretense kosten van het brede moratorium en de gevolgen daarvan voor het MKB heeft de Tweede Kamer zich terecht niet laten overdonderen en besloten tot onafhankelijk onderzoek.

Het is jammer dat het kabinet dit konijn pas in dit stadium uit de hoed heeft getoverd, kennelijk als laatste wapen in de strijd, na eerst goed geld te hebben uitgegeven aan extern onderzoek (twee rapporten!) om het brede moratorium overbodig te verklaren onder verwijzing naar de convenanten waarvan iedere kenner van het veld kan bevestigen dat die alleen werken in die gevallen waarin alle crediteuren convenantspartner zijn, welke situatie zich in de praktijk niet of nauwelijks zal voordoen.

In een bodemprocedure voor de civiele rechter zou aan een feitelijke stelling die wordt afgeschoten bij pleidooi en vervolgens door de wederpartij wordt betwist rechtens geen betekenis worden gegeven. Het uitgangspunt van een goede procesorde is immers dat beide partijen in een zo vroeg mogelijk stadium van het geding hun kaarten op tafel leggen, opdat op die basis kan worden recht gedaan en ieder der betrokkenen de gelegenheid heeft zich over de stellingen van de wederpartij uit te laten.

De Tweede Kamer heeft gisteren zijn betekenis voor de kwaliteit van de totstandkoming van goede regelgeving weer eens bewezen. Het is te hopen dat het onafhankelijke onderzoek met bekwame spoed kan worden uitgevoerd en de parlementaire behandeling kan worden vervolgd. Ook de stakeholders in het veld doen er goed aan zo snel mogelijk liefst gekwantificeerd de factoren in kaart te brengen die in dit onderzoek moeten worden betrokken.

Is er trouwens nu een smal of een breed moratorium gelast in de plenaire behandeling van het wetsvoorstel?